مردان ایران زمین

مردان ایران زمین

بگــــویید به مـــــردان ایران زمیــــن
نه غیـــرت ببازنــــد نه آئیــن و دیـن

که‌ ایـــــران بود جای مــــردان شیـر
بـــود مشــت  او محکـــم و آهنیـــن

چو آیــــد به‌ فـــرق یلان در جهــــان
شـــود استخوانــش چنــان اربعیــن

کنـــد در جهــان مشق عشق و خطـر
که افتــــــادگان را، بــــــگردد امیـــن

ز دیــن شـــد، چو رفتــــار ایرانیـــان
نبیند از ایـــران‌ کســـی ظلــم و کیـن

به جنـگ‌‌ و‌ به صلــح‌ او بود استــوار
بـــــر آید از او هــــر کلامـــــی متین

به دشمــــن نبازد زکاوت ، نه‌ هـوش
نه با اجنبــــی مـــی شود او عجین

کســـی گــــر دم از ملـــک ایران زند
نه با دشمنـــانــش بـــود همنشیــــن

به هــــــر یاوه گویـــی زند تیر جان
بکـــــوبد به جان شیاطیـــن و کین

شهادت بود مـــــرگ سرخ و عــروج
بســـــوی خداونــــد ، مسیـــر یقین

جهــــان را به غــــوغا کشــاند چنان
بگوینــــــد به ایــــــران ما آفـــــرین

خداونـــــدِ جان ، کـــــردگار جهــان
کنــــد یاری دیـــن و ایــــران زمـین

هــــراســـی ندارد ز جنــگ و نبـــرد
همــــه قهـــــرمـــان و یل راستیـــن

ببــــارد چو باران شهـــاب و عمــــاد
هــــــزاران چو‌ سجیل و بس آتشین

بـود ملـــک خورشیــد و افـلاکــیان
امـــام زمـــان باشـــد او را معیــــن

مختار پشوتن « رنجو »