یار خوش خرام و مرام
یار خوش خرام و مرام
با کشــور چشمــان تو در جنـگ و نزاعـم
جان را به ســـر زلـفِ دو گیسوی تو بازم
آرامــشِ جانـــــم نشـدی در غـــــمِ دوران
با هـــــر چه مصیبت بدهــــی باز بســازم
من بـــی تو ندارم به کسـی میل وصالی
در حلقــهی دستــانِ تو با امـن و قـــرارم
دیوانه کنـــی جــام و شــرابـــی نرسانـی
از عشـــقِ رخت در همـهجا رو به سرابم
با غمـــزه زنی طعنه به این قامت زشتم
با آتـشِ عشقـــــت به دمِ شعــــله مـذابم
آهـوی همه دشت و چمـــنها و خرامان
ای شاخه گل کــوچه خیابان ، همه رازم
باتیشه زدی بر دل و گفتـــی که حیا کن
رفتم که شوی راحت از این هیکل دازم
رنـــجور شـــدم با همهی شـور و جوانی
اینک شدهام پیر و پر از خفت و خوارم
مختار پشوتن « رنجور »
۱۴۰۵/۴/۲۰