عیش و هوس

عیش و هوس

بـی‌ سـر و پا را سرخـم بـاده‌ی مستـی ندهند
بی‌دل و جان‌ها به سُرور و در وصلت نشوند

خســرو جم جاهــی و نادر اگر از ملــک جهان
هستـی‌ و جانت بـه دمِ، خسـرو جانان نزنند

بی غم و خوف از همه جا تیغ فلک را بپذیر
قامـــت خـم عرضـه نـما ، سـرو نـما را نــخرند

پا به سَـرایی که در آن یار مقیم است بگذار
عـاشــق جــانان شــده‌ را روح مسیحـا بـدمنــد

ذلت نفس و هوس ازجان بکن‌ای کرده خطا
طالب عیش و هوسی؟! سوی سرابت بکشند

ای دل رنــجورِ پـر از غصــه‌ی عصیــان و گناه
در ســرِ سـجده سـحر، مـیوه‌ی جانت ندهند

مختار پشوتن « رنجور »