ضجه‌ی دل

ضجه‌ی دل

ای دلبرمن دل به که دادی‌که ندیدی
این‌ حال خراب و غم ما را نزدودی

من عاشق آن عطر بهاری‌ دو گیسو
بودم که تو ما را‌ نخریدی نگزیدی

هر آه که زد این دل‌ نالان و پریشان
هرگز به دلم نغمه‌ی وصلت نسرودی

هر ضجه که از خرمن سوزان دل آمد
از شعله‌ی آن خنده نمودی و رمیدی

حوری‌ی دل‌انگیز من و سرو خرامان
برخانه‌ی من یک سر منت نکشیدی

در راه تو ایام فراوان چو نشستم
یک‌ بار چرا ، خستگی ما نخریدی

مختار پشوتن«رنجور»