زهرهی شبها
ای سراسر عشوه، شیرینم تویی
زهرهی شبهای غمگینم تویی
بی نگاه مهربانت ، چون کنم
عشق پاک و یار دیرینم تویی
تار گیسوی سیاهت بند جان
هجمه بر ایمان و آیینم تویی
صد قلندر گر رقیب من شوند
آنگل سرخی که میچینم تویی
در گلستان های دنیا بی گمان
شاخهی زیبا که می بینم تویی
مرغ عشقم درهوا جولان زنان
صاحب بامی که بنشینم تویی
قامت سرو تو کاخ عشق من
گر بمیرم ، شمع بالینم تویی
گیسوانت را پریشان می کنی
حزنِ جان و آفت دینم تویی
جانِ من رنجور و غمناکم مکن
چون شکر، حلوای شیرینم تویی
مختار پشوتن « رنجور »