قالب شعر: غزل

تا به کی بر ساحل دریا شوم بی سایبان
از عطش سوزان بمانم در کنار شط جان

گر گرفتار هوس‌ها ، گشتم از ابلیس جان
لطف رحمانی طلب دارم ز یار مهربان

ساحت دریا نجاتم می‌دهد ، از موج غم
شبنم گیسوی او‌ گردد رهایی از خزان

اشتیاق نور ماهش ، در دل شب های تار
می‌دهد هر عاشقی را روشنایی ، ارمغان

جان من یک ذره از ، نور ازل افشان او
چون بود بی‌نورجان از تیرگی گیرم امان

کهکشان‌ها در نظام است با اشارت‌های او
می‌دمد بایک‌ نفس عطرحیات انس و جان

درشب و روز از معاصی ناله می‌آید ز جان
تا بگیرم عفو و پاکی را از آن جان جهان

عارفان گر ناله دارند از ، غم هجران او
من بمیرم از نگاه نرگس جادوی آن

تیر جانت ، گر زنند رنجور مشتاق نگار
لذت زخمش بگیر و ، رو‌ بسوی سایبان