پنهانِ عیان
پنهانِ عیان
از دلــم هــرگــز نرفتـی ای گـل باغ جهــان
ای امیـــدم در تــمـــام درد و آلام نهــــــان
از ازل مــن بر تو ایمــان محبت داشتهام
باغبان هـــر گلســـتانی تو، پنهـــانِ عیــــان
من خطاکار و تو هادی سوی پاکیها مدام
شاه شاهانِ جهــــانی ای سریر امن جان
جان من باشد فدایـــی در مرام و خوی تو
ای شهید و شاهد هر ذرّه در روح و روان
گفته بودم عاشق جاه و جلالت گشتهام
عاقبت دیدم مرید خاک و خاشاکم دوان
عاشقان هــــرزه را یک رهنما در هر شبی
با نــدای فــطــرت و رؤیای صـادق با نــشان
گربه مهر خود نگیری دست غفلت کــرده
چون بگـــوید مالک من فوق مادر مهربان
من دل رنــجور خود را بر تو دادم عاریـت
تا روز موعود آن بگردانی بدور از هر لعان
مختار پشوتن «رنجور»