قالب شعر: غزل

در حیرتم

در حیرتم که کار جهان جمله در هم است

برخی غریق نعمت و جمعی به ماتم است

مولا برای عدل و عدالت شهید شد

در زیر بار ظلم چرا پشتِ دین خَم است؟

شادی برای نوع بشر اصل زندگی است

من در عجب سفارش برخی چرا غم است

ما را نه بهر زندگی این جهان ولی

منظور حق ز خلقت ما رشد آدم است

امّا نه رشدِ گردن و بازو و قدّ ما

بالندگی نوع بشر رشد عالَم است

آن یک مُدام توصیه بر گریه می‌کند

تفسیر او ز دین پیمبر چه مبهم است

ایزد ز گریه کیفر عُصیان اراده کرد

خنده دعای حضرت دادار اعظم است*

هر مَسندی به قیمت یک کربلا شهید

بخشندگیِّ مردم ما بیش از حاتم است

مسئول ارشدی که نشسته به صندلی

در فکر اختلاس و چپاول از این یَم است

مستضعفی که خون به رهِ انقلاب داد

هر لحظه در مسیر گرفتار یک چم است

“عجِّل عَلی ظُهورِکَ یا صاحِبَ الزَّمان”

در لحظه ای که شرط ظهورت فراهم است

اینجا برای یاری تو مدّعی زیاد

شرمنده ام که یاور تو در عمل کم است

ما چشمِ انتظار به راهش نهاده ایم

مهدیِ منتظر که همان روح خاتم است

ما را دگر به رفتن از اینجا گریز نیست

شاید به مقصدی که یقین جای مَحرم است

ایرانِ من که جان جهانی فدای او

بهروزیش ز خون شهیدان دمادم است

آصف مگو خزان جهان را بهار نیست

بر زخم کهنه آمدنش اوج مرهم است

*آيه: 82 سوره توبه

فَلْيَضْحَكُواْ قَلِيلاً وَلْيَبْكُواْ كَثِيرًا جَزَاء بِمَا كَانُواْ يَكْسِبُونَ دی ۱۴۰۰