قالب شعر: غزل

عبادت حقیقی

باز هم گویی که نیرویی بمن

می دهد فرمان:بگو با انجمن

از روایات امام عسگری ع

در لباس نظم آور این سخن

حضرتش فرموده باشد این چُنین

در حدیثی بهر جمله ما و من

دل مبند هرگز به ظاهر چون که آن

می شود فانی همین جسم و بدن

در عبادت کوش بر معنای آن

تا شود بر روح و جانت سایه زن

بر زیادی نماز و روزه ات

دل مبتد و هم تو نگذارش ثمن‌

گر تو را باشد تفکّر رسته ای

ویژه در امر خدای ذُوالمَنَن

چون تفکّر در مسیرت  می نهد

راه نیکویی چه خوب و هم حسَن

گر تفکّر را به نیکی رو نِهی

می شوی وارسته از قید و مَهَن

مثل آن یار پیمبر می شوی

پور عامر یا اُوِیس اهلِ قَرَن

رفته بوده بهر دیدار نبی ص

فکر او گفتا برو سوی وطن

تا که خدمت آوری بر مادرت

می شوی یار پیمبر در یَمن

در عبادت گر شدی مانند کوه

بی تفکّر مثل پولاد و چُدن

یا شدی خندان و شادان در بهار

غنچه ی بشکفته ای از یاسمن

یا شدی سرسبز و خندان زیر پا

مثل آن فرش نگارین در چمن

لیک مغزت از تفکّر شد تهی

کثرت صوم و نمازت در زَمَن

گرچه دارد ارزش والا ولی

با تفکّر فاصله دارد کهن

۱۴۰۲/۱۰/۰۷

قال: امامُ العسکری ع

لَيْسَتِ الْعِبادَةُ كَثْرَةَ الصِّيامِ وَ الصَّلاةِ، وَ إنَّما اَلْعِبادَةُ كَثْرَةُ التَّفَكُّرِ فِى أمْرِ اللّهِ.

[بحارالانوار:ج 78:ص373 ح13]

امام عسكرى عليه السلام فرمود: عبادت به روزه و نماز زياد نيست،بلكه عبادت، زياد فكر و انديشه كردن درباره كار و امر خداست.