قالب شعر: شعر نیمایی
چشم های دخترک دو شاعرند
خالق تمامی ترانه های عاشقانۀ معاصرند
چشم های دخترک یگانه اند
اتفاق های نادر زمانه اند
چشمۀ تمامی کرشمه های دخترانه اند
در حریم باغ بی کرانۀ بهار
نبض سبز دانه های زیر خاک
درد زایش جوانه اند
ترنم فلوت باد شرقی اند
بین برگ های تک درخت توت
بازی الهه های جنگل اند
با ندیمه های شاهزاده خانم نسیم
لابه لای شاخه های یک بلوط
چشم های دخترک
ساقه های زعفران
که بوی بوسه روی دست های پینه بستۀ دروگران دشت های شرق را گرفته اند
غنچه های روشن گل محمدی
که عطر اشک های دختران در خیال های بی نشانه غرق را گرفته اند
بوی بوته های وحشی تمشک نوشکفتۀ بهاری اند
مدح دسته جمعی امیر صبحدم
در سرود صد هزار قمری و قناری اند
چشم های دخترک دو آسیاب بادی اند
که روی تپه ای کنار روستا
مست بوسه های باد بامدادی اند
دو کفتر سفید چاهی اند
که شامگاه
آن زمان که کوه ها و دشت ها و راه ها سیاه می شوند
عاشقانه محو انعکاس نور ماه توی چاه می شوند
چشم های دخترک
دختران برده اند
که در میان محملی به سوی سرنوشت خویش می روند
لوک های مست عاشق اند
که در سراب پیش می روند و پیش می روند
چشم های دخترک
چشم روشنی برای کودکان نورسیده اند
رازهای شرمگین عشق آسمانی زمینی اند
رازگون تر از زنان پا به ماه
در نگاه های کنجکاو بچه های چشم و گوش بسته اند
بی ریاتر از دروغ دختران فالگیر
در هزارتوی گوش های با دروغ خوگرفتۀ زنان دل شکسته اند
فال های نیکبختی اند
مژدۀ به در رسیدن مسافران گمشده
خندۀ به سر رسیدن طنین تیک تاک ترسناک تک تک دقیقه های روزگار سختی اند
چشم های دخترک
رازهای عاشقانۀ مگوی دختران تازه بالغ اند
حلقه های ازدواج مردهای عاشق اند
کله قندهای کوچک عروسی اند
قصه های ازدواج دختر گدا و شاهزاده اند
آن زمان که در رکابشان
زیر نور شمع ها
هزار ساقدوش شاد ایستاده اند
چشم های دخترک پیاله اند
پر از شراب هفت ساله اند
وقت عشقبازی شبانه با نسیم
گونه های سرخ لاله اند
موقع دریدن همیشه دردناک پرده های غنچه ها
بر جبین نوعروس های باغ
قطره های ژاله اند
چشم های دخترک
برکه های آسمانی اند
آرزوی جوشش دوبارۀ زلال چشمۀ جوانی اند
روی موج های بی قرار زنده رود
رقص سرخوش مناره های اصفهانی اند
روی آب های پرتلاطم خلیج فارس
دو قایق سفید بادبانی اند
در میان دره های زاگرس
مسیر کوچ ایل بختیاری اند
بره های شیری عشایرند
موطن تمامی مسافران
مقصد یکایک پرندگان خستۀ مهاجرند
زیر خاک بیمناک ری
سیاه چال های کاخ والی اند
توی بادگیرهای یزد
زوزه های باد سرد و سرکش شمالی اند
چشم های دخترک
مردمان بی قبیله اند
ولی
اهالی همین حوالی اند
چشم های دخترک
تپیدن هزار بار در دقیقۀ تمام قلب های ده
در میان بانگ رعد
– بانگ موحش درای –
وقت کوچ کردن اجنۀ سیاه خشکسالی اند
در پس هزار سال سوخته
صدای جیغ زایمان ابر
صدای پای خیس سوسمار روی تخته سنگ های صاف بین جویبار
صدای آبشار
صدای آب
توی گوش های گردوخاکی اهالی اند
چشم های دخترک
دختر قشنگ خان روستا
در نگاه بچه رعیت اند
چشم های دخترک
حسرت اند