قالب شعر: شعر نیمایی
تنها نشسته است
تندیس پای بسته ای از یک عقاب پیر
سنگین و باوقار
خاموش و خشمگین
او مرده است
مرده
صد سال پیش از این…
دیگر نگاه خیرۀ او ترسناک نیست
بر بال های او
آن بال های سربی سنگین
آن بال ها که بی سر پرواز
باز است جاودان
ماسیده است فضلۀ زشت پرندگان