قالب شعر: غزل

٫ فکر کن دنیا گلستان است هنوز

   پشت این شب، روز پنهان است هنوز ٫

٫ یا تظاهر کن به اشک از رویِ شوق

  فکـر کن خندیدن آسـان است هنـوز ٫

٫ یك نفـر؛ پـرواز را فهمیـده است

   یک نفـر.. ؛ لبریزٍ ایمان است هنـوز ٫

٫ «در هـوای واژه‌هـا تـب می‌کـنـد

 شاعـری درگیرِ هـذیان اسـت هنـوز» ٫

٫ «مـغـز او کـی جیغ مـمـتد می‌کـشد

  عـابـری بی‌خطّ پایان است هنوز» ٫

٫ بر کنشت و دِیر و مسجد آن‌چه جست

مـؤمنی در شكّ و ایمـان است هنوز ٫

٫ ناخـدا.. تا گـوشـه‌ی می‌خانه یافت

پیـر گـبـری، نامسلمـان است هـنوز ٫

٫ خـواب از چشم «جهـان» انسان ربود

    چشم «دنیا» از چه خندان است هنوز؟!_ ٫

٫ _گـریـه‌‌ای نـو زاده در گـوش فـلك!

 خالق امّ‍‌ـیدش به «انسان» است هنوز؟؟! ٫

٫ «ناجـوان» با آرزو‌هـا.. پیر ش

در «محال» و «مرز امکان» است هنوز ٫

٫ «تك‌درخـتی» با تبر «پیوند» خـورد

   فـکـر کن؛ در بنـدِ درمـان است هن‍‌ـوز ٫

پایان