قالب شعر: چهارپاره

« فلسفه‌بازی / فلسفه ی بازی »

// در کودکی‌ها فکر می‌کردم‌

فکری که می‌افزود بر دردم‌

چون پاسخش را کس‌ نمی‌دانست

خود حکمتش را درک می‌کردم/

/افسونِ دنیا، هرچه با زشتی

مکر و فریبایی کند، زیباست

چون تحت امر قدرتی مطلق

«بی‌نارنوری» بی‌حد و بی‌ناست/

/امّـا دلیل آن که می‌بینی

انقدر قدرتمند و تمثالی است!

چـون او مطیع امر یک خـالق

در نقش خود «ایفاگری» عالی است/

/«وارونه‌گی» در باطنش پنهان …

چون ظاهرش، بی‌رحم و یاغی نیست

آسوده‌‌خاطر باش چون در آن

 « هیچ اتفاقی… اتفاقی نیست!»/

/در کودکی «بازی»* چه معنا داشت؟؟

 آیا «هدف» در خلقت ما داشت؟؟

این«فی المثل»، یک«قطره‌پرسش» بود

امّا«جوابی» قدرِ«دریا» داشت!/

/ او « با‌تکبر، کبریا، جبار»

  در قطره… اقیانوس‌رازی داشت

این «مصلحت»، شکل «غرائز» بود

 پس«حکمت»او، «حکمِ»بازی داشت/

/ وقـتی‌ بزرگ‌تر‌ شدم‌ دیدم

حکمی که‌ نامش‌ «بازی زوو » بود

تمـریـن دوران نفـس‌گـیرِ..

 امروزهـای پر هیاهو بود/

/ « الّاکلنگ » آن حکم زیبا بود

 معنای انسان بودنِ ما بود

با تن.. زمین می‌خوردی، از دل‌.. شاد

بودی.. که محبوبِ تو بالا بود/

/در سرسره پی برده‌ بر رازی

آسان به‌بازی، سخت می‌سازی

گاهی صعودآسان، سقوطت سخت!

غافل شوی .. در اوج .. می‌بازی/

/«چرخ و فلک» یک راز عالی داشت

با نوع دید ما تعـٰالی داشت

از دوورها یک دُورِ‌در‌جا.. دُورِ او امّا..

یک چرخ وضعی-انتقالی داشت/

/ در دست‌های خالی‌ام یک دل

آن حکم خال یار جانی بود

وقتی ورق برگشت فهمیدم

او با رقیبم در تبانی بود/

/یک جذبه‌ای در «تاب‌بازی» بود

دستم به زنجیری و… راضی بود

آن‌چه نـمادی از اسـارت بود

امنیتی در شکل بازی بود…/

/ در شکلِ انس، آن کودکان بودند

گویا  که «ازمـابهتـران» بودند

هر روز ما کابوسشان، در زندگانی‌شان

تعبیـر  رویاهایمـان  بـودند/

/ رفتی و از چشمم شدی پنهان

زین «حکـم آخر» مانده‌ام حیران

«قائم شدی با شک» چو بستم چشم

از دست و چشم خویش شستم جان //

حمید اسم‌خانی/ تک‌درخت