قالب شعر: سه گانی

(1)

«اُه، چه فرزم، منو باش!»

پیرزن گفت؛ همان وقت که با سر

رفت تو کاسۀ آش

(2)

صحنۀ بوسۀ سانسورشده چی داشت که سانسورچی لرزید و گریست؟

وسط این همه جنگ، این همه خون

بوسه ای بود… ولی دیگر نیست

(3)

حرف هایی قشنگ می گویی

راستش را به من بگو لطفاً

از من ای بی شرف، چه می جویی؟

(4)

گر نروید بر لبت لبخند

آرزوهای قشنگ من

یک به یک بار سفر بندند

(5)

اشک هایم از غم زمانه است

از غم کرایه خانه است

عاشقی بهانه است

(6)

آرزوهایی داشت

مرگ

همه را از دوشش برداشت

(7)

گر ز سوراخ کلیدی بنگرد یک مرد

ممکن است از مادرش چیزی ببیند که

طفلکی را بدرقم سرخورده خواهد کرد