قالب شعر: چهار پاره

یک عضو غریبه در تن خود دارم

او را باید به حال خود بگذارم

گهگاه که من خفته ام او بیدار است

گاهی هم او خفته و من بیدارم

انگار که یک هوش مجزا دارد

فرمان مرا به هیچ می انگارد

از پیش سرافراز به پیروزی خویش

هر بار مرا به جنگ وا می دارد