قالب شعر: چهار پاره

هر مرد که دل به سحر این راه سپرد

رفت و نرسید و لای مه گم شد و مرد

هر جا که مسافری است، راهی هم هست

راهی که تو را به مقصدی خواهد برد

پیش از تو چه بسیار به راهی رفتند

با نقشۀ گنگ و اشتباهی رفتند

رفتند که لای مه فقط گم بشوند

رفتند، ولی به سوی چاهی رفتند

بی توشه و بی همسفر و بی همدرد

باید بروی چو لاک پشتی ولگرد

کافی است که یک بار بیفتی به زمین

هر کس برسد تو را لگد خواهد کرد