قالب شعر: شعر نیمایی

شاید آن سیب که خورده به ملاج نیوتن سیب زمینی بوده

که بلا بار آورد

سیب حوا لابد

آسمانی تر از این تهمت شیطانی دینی بوده

که طلا بار آورد

پدر و مادر ما میوۀ ممنوعۀ نفرین شده را

با همان هستۀ آن بلعیدند

و به بیداری شیرینی درغلتیدند

هستۀ میوۀ ممنوعه هنوز

توی گلدان دل کوچک ماست

چون جنینی که لگد بر در و دیوار رحم می کوبد

باغ در باغ وجودش شیداست

تشنۀ بوسۀ بیدار بهار

بی قرار نفس سبز صباست

هیجانی خاموش

از تمام حرکات و سکناتش پیداست