قالب شعر: غزل

عزّت مؤمن

آمد حدیث دیگری به نظر از امام دین

یا حضرت جواد و پور رضا،گوهری ثمین

فرموده اند:بدان عزّت مؤمن نهفته است

در بی نیازی از طمع به کسی گرچه‌ کمترین

گر برحذر بمانی از طمعی بر متاع غیر

عزّت فراهم است،راه و روش در کمال بین

امّا اگر شدی دچار طمع بر جمال غیر

بنگر که خواهش دل،تا نشود با هوس قرین

دورِ حیات نوعِ بشر،دو روزی نبوده بیش

شایسته در بهار،گل بدهد یاس و یاسمین

امّا نه گل،که عّمر کوتهِ آن شهره شد به دهر

شایسته تر که جلوه گر بشود روضه ی برین

گر بر طریق اهل بیت پیمبر”ص”گذر کنی

آسوده باش،تا بهشت برین،رفته ای یقین

لیکن اگر شکار آز و طمع گردی و غرور

جایی روی که خیلِ دوزخیان با تو همنشین

آصف بکوش در عمل،که خود آورده ای به شعر

گر بشنَوَد کسی پیامِ تو،گوید که آفرین

۱۴۰۲/۱۰/۰۴

قالَ الإمام الجواد (علیه السلام):

عِزُّ الْمُؤْمِنِ غِناه عَنِ النّاسِ. [بحارالأنوار، ج 72، ص 109، ح 12]

عزّت و شخصیّت مؤمن در بی نیازی و طمع نداشتن به ـ مال و زندگی ـ دیگران است.