قالب شعر: قطعه

حسّ ناشناس

یک حسّ ناشناس بشارت دهد مرا

جانا به هوش:صبح نگارین دمَد ز پِی

این عرصه را ببین و بدان قدر لحظه ها

چون مرکب اجل به عجَل می دوَد ز پِی

دنیا که عرصه ای پر از شادی و غم است

محصول کشت ما،به یقین بر دهد ز پِی

گر چهره ای ز مهر و محبّت دهد بُروز

رفتار خوب توست، همان آورَد ز پِی

امّا اگر به خویش و کسان در غضب شوی

آن خشم و کینه چاهِ عداوت کنَد ز پِی

رسم وفا اگر به جهان منزوی شود

دوران انزوای جهان می خزد ز پِی

جانا همیشه مهر و وفا را تو پیشه کن

از چشم یار اشک محبّت چکد ز پِی

آصف بسوز تا که رسد دوره ی ظهور

هنگامه ی فرَج به یقین می رسد ز پِی

دی۰۳