قالب شعر: {قالب شعر:35}

محبوب والا

جز به دل ممکن نشد معشوق را مهمان کنیم

در رهِ معشوق باید جان  و دل قربان کنیم 

کس ندارد اینچُنین محبوب والایی دگر

از چه رو اوج محبّت را به او کتمان کنیم؟ 

تا بیفتد چشم ما بر قامت جانانه اش 

مردمان دیده را فرش و خَدَم مژگان کنیم 

باشد آن معشوق ما از بهترین های جهان 

بهترین ها را فدای مقدم جانان کنیم 

صد هزاران غنچه ی نشکفته را روی لبان 

مقدمش را بوسه باران از سر ایمان کنیم 

می تراود انگبین از لعل لبهایش ولی 

کاش می شد زین عسل آلام خود درمان کنیم 

آید ایشان عاقبت،اوضاع هم بهتر شود

امر تعجیل فرج را با دعا آسان کنیم  

روزگار اما اگر با ما نسازد تا ظهور 

با گلایه نقد جان تقدیم آن سلطان کنیم 

طبق آن فرموده ی مولا به گِرد شمع او* 

ابر پاییزی شویم و هم فدایش جان کنیم  

چشم آصف بهر دیدارش همیشه بر در است

دیگری را ما چرا بر دیدگان مهمان کنیم؟

*اشاره به فرازی از خطبه ی۱۹۰نهج البلاغه