پروانگی

شاهکار خلقتی و جلوه ی فرزانگی
می کشانی هر غریبی را سوی دیوانگی

آفتاب از سوز چشمانت خجالت می کشد
تار موهایت سزاوار هزاران بندگی

هرکسی یک لحظه روی ماه و رخشان تو دید
کوله بار خسته اش را بسته در آوارگی

چرخش و رقص غرورآمیز کمتر کن که شد
هرسماع وناز تو آغاز هر بیچارگی

می دوی شادان و در پشت سرت جامی نهی
عاشق و دلداده و صدها زِ پا افتادگی

این معماها که در ذهن پریشان کرده ای
حل نمی گردد بدون بودنت با سادگی!

هم جفاکاری و زیبا، این چه رسم زندگیست؟
آخر ای دنیا نمی بینم چرا مردانگی

سر خوش ومستِ غروری چون اسیرت گشته است
هرکه را پیش از تو بودش مظهر آزادگی

شمع در دست و غزل خوان درپیِ سوزاندنی
عاشقانِ خسته دل را گرمِ در پروانگی

درجهان هرکس که نام تو برایش آشناست
عازم کویت شده بی توشه و آمادگی

خونِ دل ها در میانِ جام خوشرنگت پر است
نوش بادت، باده ات لبریزِ از مستانِگی!

مثلِ ققنوسی زِ خاکستر برون کن مردگان
شد هزاران سال و این غم ها ندارد تازگی