پرِ عشق

چه خوش است در هوایت پرِ عشق را گشودن
وچه خوش تراست خود را زِ جهان جدا نمودن

چو بُتی نگاهِ مستانه ی یار را ستودن
وبه شوق هر تبسّم به لبش غزل سرودن

چه شود اگر قدم را به دو دیده ام گذاری؟!
که دگر تمام گردد غم و درد و سوگواری

شود آن زمانه غوغا زِ تو یک ندا شنیدن
و زِ شوقِ وصلِ رویت همه راه را دویدن

شب ونیمه شب به یکباره زِ خوابِ خوش پریدن
که چه شد؟ تو ماه رو را به میانِ خواب دیدن

اگر آن دمی رسیدی که مرا نبود جانی
به فدایِ تارِ مویت همه موسمِ جوانی

مگر آن حریرِ دستت به تنِ رمیده خوردن
که دوباره جان دوانی به رگم زمانِ مردن!