شهرمن

🌹
گر دلت سویِ تماشای گل و ریحان است
شهر خوانسار،بهشتی به دل ایران است

شهر من، لاله ی وارونه به دامان ‌داری
چِمشه ها، در پیِ چشمِ سیهت، جوشان است

باغ شهر هنر و علم و فَراغ و عشقی
سروِ سر برده به افلاک، تو را مهمان است

وطنِ بخشی و استاد صدا محمودی
هرقدم، نوگلِ نورسته در این بستان است

شهر تاریخی و خوش نام و پُراز آوازه
هرکسی طعم عسل را بچشد، حیران است

مدتی سرشده، شادی زِ خیابان رفته
لشکرِ درد، براین باغ سرا تازان است

چه شده؟ آخر سال است و به نیمه رمضان
حمله بر پا شده و مامِ وطن گریان است

شهرِ امن و پُراز آرامش من هم ناشاد
از شروعِ تنش و جنگ همی نالان است

در دلش چیست که آشوب بدی افتاده
باز حس کرده بلایی به سرش ریزان است!

آه و افسوس شرارت که سرازیر شود،
اندکی بعد، سرایِ کُهنم ویران است

دشمنِ صهیونِ ناپاک، از این باغ چه خواست؟
صحنه ی پر زدنِ هم وطنان، اکران است!

خاکِ پاکش غم و اندوه به سر پاشیده
بعداز آن‌ حادثه در عمقِ دلش طوفان است

دو،سه، پنج از شهدای رمضان سهم توشد
ای که بر جان و دلت، سبز دلی برهان است!

هم پرستش که طبیب غمِ مردم می شد
خوبرویی که چه مردانه سرِ پیمان است

یا جنابی که به انجام وظیفه جان داد
مادرش از غم هجران، به دلش بوران است

به تو گفتم به بغل لاله ی وارون داری
آه اکنون گل لاله سرِ هر ایوان است!

با وجود ستم و اوجِ دغل بازی ها
چشمِ امید به لطف ونظر یزدان است🌹