قالب شعر: غزل

 در پيشگاه خداى عزّ وجلّ

حضرت سجّاد فرموده:ببین وقت نماز

جای خود در پيشگاه آن خدای بی نیاز

پس رها شو واقعاً از هرچه باشد غیر از او

گر پدید آمد چُنین حالی،تو باشی در نماز

در حضور ذات اقدس فارغ از ما و منی

در قیام استی،ولی پیموده ای راهی دراز

راکع و ساجد برای ایزد یکتا کنون

باب رحمت گشته بر هر بنده ای اینک فراز

حضرت دادار بی همتای ربُّ العالَمین

بندگانش را عطا فرموده این اذن و جواز

تا به هر صبح و مسا بر آستانش سر نهند

با نماز این بارِ عام واقعی،غیر مَجاز

گرچه آصف را نباشد یک نماز قابلی

چشم امّیدش به درگاهِ کریم چاره ساز

امام زين العابدين عليه السلام :المُصَلّی ما دامَ في صَلاتِهِ، فَهُوَ واقِفٌ بَينَ يَدَیِ اللَّهِ عزّ وجلّ.

نمازگزار تا آن گاه كه در نماز است، در پيشگاه خداى عزّ وجلّ ايستاده است.

كتاب من لا يحضره الفقيه : ج ۱ ص ۱۹۹ ح ۶۰۳