اکنون بیا و بنشین

اکنون بیا و بنشین ای دوست روبه رویم
تا سِرّ خود کنم فاش،وَز رازِ خود  بگویم

د‌ر تنگنایِ  سینه، دل بود خالی از عشق
یک سر پر از هوا و بودم جدا ز هُویم

از جام خود پرستی بی عار و مست بودم
کوهِ غرور و سر مست ، بر کس نبود سویم

وقتی تو را بدیدم ،دل شد رها ز چنگم
از شورِ عشق پُر گشت، سر ریز شد سبویم

«یک دل نه بلکه صد دل» عاشق شدم به یک دم
نامِ تو شد حدیثم ، خاکِ درِ تو کویم

سر گشته و پریشان ،مجنونِ شهر گشتم
خوردم قسم که جز تو، یاری دگر نجویم

حالا که راز دل را ، بر تو عیان نمودم
دستم به دامنت دوست ،دست از تو من نشویم

این داستانِ من را ، با گوشِ خود شنیدی
گر از خودت برانی ،خندان شود عدویم

ای عشقِ  جاودانه،کمتر بکن بهانه
من عاشقی یگانه،از توست آبرویم

#مجیدکرمی_زرندی