بیا غزال غزل خوان

چو نام خود ز لبِ سُرخت ای نگار شنودم
به شکر آن که به لطف  آمدی ترانه سرودم

بخوان دوباره مرا تا به سر ،دوان که  بیایم
چرا که بسته به عشقت،همیشه بود و نبودم

تویی بهانهٔ بودن ،برای این مَنِ عاشق
بمان بدونِ بهانه،که  مَهد توست حدودم

چو می روی به تَفرّج،بپوش چادر و برقع
نگاهِ بدنظران کور،چرا  که بنده حسودم

گشوده شد ز زبانم ،کلیدِ بسته ی شعرم
بیا غزالِ غزل خوان،فدای توست وجودم

#مجیدکرمی_زرندی

وزن شعر:
مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلاتن