پری وَش طناز

تو از شکوهِ خدایِ من آفریده شدی
سپس به رویِ زمینِ دلم خلیده شدی

تو آن پری وشِ طنازِ ماه روی منی
که رویِ بُومِ دلم ،با قلم کشیده شدی

بسانِ سرو بلندی و قامتت رعناست
برای آن که به دل جا شوی،خمیده شدی

میان این همه گل های ناز و رنگارنگ
برای این دل شیدا فقط ،تو چیده شدی

نداشت روشنی و جِلوه ای دو چشمِ سرم
تو آمدی به جهانم ، وَ نورِ دیده شدی

به روحِ مردهٔ من ،چون دمِ مسیحایی
شبِ سیاهِ مرا چون دمِ سپیده شدی

#مجیدکرمی_زرندی