سیمای دل افروز

سیمای دل افروز

با که گـــویم غم‌ هجران جگر سوز تو را
درکه جویم رخ‌ و سیمای دل افروز تو را

از چه راهــــی بروم‌‌ تا که رسم به‌کوی تو
مــــرغ دل با که کند ، نغمه‌ی ‌نوروز تو را

زان همه جلــوه که داری‌ به کدامین برسم
با چه نقشــی گذران کنم شب و روز تو را

گـــوش‌‌ دل کـــر شد ازین نغمه‌ غماز جهان
از کـــجا‌ گــیرم ، صدای حکمت آموز تو را

دل و جان بــر که سپــارم که تباهش نکند
از که گـــیرم نکته‌های توشه انـــدوز تو را

قلب رنجورم در این زندان غـــم‌ها می‌تپد
چون بــگیرم طره‌ی رخشان، زراندوز تو را

مختار‌پشوتن « رنجور»