نالان و نالایق

نالان و نالایق

چه مـی‌دانــی چه کردی با من نالان عاشق
از این دنیا شدم سیر و نگشـتم بر تو لایق

تــمام شوق دل را ، بر فـنا دادی تو در من
نه بر وصلت نشاندی‌ و نه فرمودی حقایق

دلت را بر کـه دادی تا در آن سکـنی گزیند
بتــازد بر رقیبی چون ‌منِ بـی‌ نطق و ناطق

نه بر پیمان وفاداری نه عهدی می‌شناسی
کدامین شیوه‌ی عـشق را گزیـدی از علائق

شب و روزم چنــان زلــف سیاه تو پریشان
نگــردم عاقبت بر زلــف و گیـسوی تو فائق

مختار پشوتن « رنجور »