سخا جویی بر رخا دوری

سخا جویی بر رخا دوری

بدون یک نگاه از تو، سر و جانی نمی خواهم
تـمام لذت عالـــــم بـود آنــی ، نمـی‌ خواهم

دلم در بند گیسوی تو زندانی ، گرفتار است
گلستان در سرای رو به ویرانی نمی‌ خواهم

اگــر دریا نشد آرام و طوفانــی به ساحل زد
پریشانم‌ در آنجا مأمن و خانی نمی‌خواهم

دگـــر یارانِ غماّز و پر از عشـــوه رخــی دارند
که زینت بسته‌اند برخود رخ فانی نمی‌خواهم

من عشقم‌را زچشم کهکشانی نغمه می‌سازم
نه با سروی که می نازد خرامانی نمی‌خواهم

چنان افتاده‌ام بر موجی از عصیان و حیرانی
شب و روزم یکی شد دار ظلمانی نمی‌خواهم

تو ای یار سراسر لطف و رحمت مهربانی‌کن
که رنجورت سخا گیرد ، رخا جانی نمی خواهم (۱)

۱- تناقض

مختار پشوتن « رنجور »