در غم عروج‌ یار

در غم عروج‌ یار

کـوی مـیخانه دگـــر جای من‌ِ غــم زده نیست
جمله مستان رفته‌اند باده درین میکده نیست

عنبرین عطر دل انگیز نگاری که گل بهاره بود
جمله گلهای گلستان نقشی از آن پرده نیست

در جهـــان گــر بــشوم شـاه و بــسر تاج دو سر
وصل حوران و پری لحظه از آن پر زده نیست

جان به راهــی می ســـپـارم که مــــراد همـگان
رو به حق با جمله یاران و عزیزان کرده نیست

این دل رنــجـــور‌ِ به خــون گــشتـــه ز پـرواز یار
چــون نــنالـد از فــراقِ او مــگر پژمــرده نیـست

مختار پشوتن « رنجور »
۱۴۰۵/۳/۲۳