آن بی وفا

آن بی وفا

شـــبی را در کـنار مـاه خود بــودم پریــشان
نگار خـوش بر و رویـم چنـان یک ماه تابان

نــــگاه مهــر خود از مـن گــرفـت آن بــی وفا
زحسرت تا سحر باخود شدم نالان و گریان

مختارپشوتن‌ «رنجور»