من اگر نقاش بودم……

اگر نقاش بودم

«من اگر نقاش بودم ،کربلا را می‌کشیدم »
اندر آن نقش خیام و نینوا را می کشیدم

با همین دستان لرزان و دل خون‌بار خود
قطره‌های‌خون‌ِ افشان درهوا‌ را می‌کشیدم

نخل و نهر و آب آن را شرمسار و بی‌مروت
دست عباس علی از تن‌ جدا را می‌کشیدم

سبط پیغمبر علی و ، قاسم ابن‌ مجتبی را
زینب قامت خمیده ، در بلا را می‌کشیدم

آن‌ زنخدانی‌ که خون‌از، او روان‌و نهر جاری
خاک خونین و تمام آن جلا را می‌کشیدم

من اگر نقاش بودم ،نور چشم مصطفی را
در جوار نعش‌ اکبر ، آن عزا را می‌کشیدم

دختران از اهل ‌بیت مصطفی، خار مغیلان
وحشت ازجورو ستمها وجفارا می‌کشیدم

آن‌ گل پاک دو عالم‌ ، غنچه‌ ی صدر نبی را
بی‌سر و تن باحیات و در بقارا می‌ کشیدم

من‌ اگر نقاش بودم‌ بوسه‌ی زینب به‌ رگ‌ها
در کنار مادر و با سوت و هورا می‌‌ کشیدم

خیمه‌ها در آتش و لب‌های عطشان یتیمان
دیده‌ها بر نهر و شمر بی‌حیا را می‌کشیدم

کاروان در راه شام و زینب و با دختران را
ماه زهرا و گلستان در فضا را می کشیدم

من‌ اگر نقاش بودم میخ درب و خون‌جاری
از تن‌ دخت پیمبر ، در خفا را می‌ کشیدم

دست‌رنجورم اگر لرزان نبودندای مسلمان
صدنما ازخاک‌وخون‌ در کربلا رامی‌کشیدم

مختارپشوتن «رنجور»