جشن خون در کربلا

جشن خون در کربلا

ماه سرخ و جلوه های خون حق ماه جفا
هردو عالم سرخ از آن چاه زنخدان در عزا

نخل طوبی شاخ و برگی ازسیاهی برگرفت
طفل زهرا از عطش لرزان درآن دست خدا

چون خجالت ساقی طفلان بدیدند از ستم
نخل و نهر از شرمساری سربه زیراندر خفا

زینب و طفلان همه چشمی بسوی علقمه
جای آب ازقتلگاه خون شد روان برخیمه‌ها

رسم مهمانی چه زیبا جشن خون برپا نمود
شادی یاران شیطان در دل از خون شد بپا

شور و حیرت بر همه افلاکیان دادند عجب
مرتضی با فاطمه در بام عرش از خنده ها

مصطفی تنها مخاطب در عزای زوج عرشی
نی ، ولی فوج ملائک گریه کردند زین خطا

ابرسرخی آمد از عرش و فلک تا سرخ و تر
شایداز آن یک نمی آید به‌لب خشکیده ها

کوفیان فرمان شیطان مو بمو با گوش دل
همچنان آواز خوش بر جان خریدند از دغا

گوئیا کافر کشی را، واجب از دين دیده اند
این چنین کافر کشی هم شد به آدمها روا

ماه خون ، ماه عزا ، ماه محرم، چون رسد
عاشقان و شیعیان ، آزادگان ، در گریه ها

چشم رنجورم اگرخون بارد از این داستان
گو که احساسی نبود از ، کشتن نور هدا

مختار پشوتن « رنجور »