مرکبی‌ از بادهجران

مرکبی‌ از باد هجران

کف اشکم بگــونه خشک و قامت شد کمانی
عجب ابــر سفیــد افتـاده بـر روی جوانـی

پریشان حالــی‌ِ خود با که گــویم کو انیسی
به ساحل گشته‌ام بی مهرِ دریا نیمه جانی

من از روز ازل پیـــمان رنـــجوری که بستــم
مـدام از هاتـف آمـد که نَجُو ازخود نشانی

هوای دل مرا با خود به یک راه خطا برد
نـدیــدم ساحت دریا و آن مـهــــرِ جـهانـــی

دل و جانـــم ســوار مرکبـــی از باد هجران
بسرعت مــی‌برد ما را بسوی عیش‌ فانـی

چنان خاشاک سرگردان شدم رقاص دریا
چــراغ جان ندارد از درون روغــن کشانــی

اگـــر یاری کنـد آن نـور مطلق در شبی تار
دل رنــجور ما گـــــــردد رها از بـــــی امانــی

مختار پشوتن « رنجور »