قالب شعر: شعر نیمایی

من سکوتم

سکوتِ بی رؤیا

خسته از آسمانِ تودرتو

خسته از، تیر و ترکش و پهباد

خسته از ناله‌ها و از فریاد…

شاهدم؛

شاهدِ وداعِ چراغ

شاهدِ دست هایِ خون آلود

کودکانِ ، نشسته در آوار

مادرانِ، غریبِ سَردرگم…

حافظم ؛

حافظِ نشانِ وطن

واژه هایی خمیده در، سر و تن

شعرهایِ بلندِ این خاکم

“نرود میخ آهنی در سنگ” …

دخترم ؛

دختری که صد آواز

نَبرد روحِ خسته را از یاد …

مادرم ؛

مادرِ همان دختر

که شبی بسته کوله یِ دختر

زده شانه‌ به گیس‌هایِ دلبندش

وقتِ رفتن

شکست روحِ رُخش …

آه؛ ای خدایِ این ملت

در سکوتی که شاهدِ آنی

حافظِ مادرانِ بی دختر

بِشِکن دشمنِ ستمگر را

که شکسته ست

قلبِ

این

” مادر ”

#مریم_کرمی_صبا