قالب شعر: {قالب شعر:35}

مثل یک، بهانه می مانم
در هوایِ،
شکسته یِ پائیز …
روبه رویِ، کافه هایِ دلتنگی
با تَلّی بغض
یک نفس آشوب…
گیس هایِ، سپیدِ بی رؤیا
دست هایی نشسته در آغوش
من کی‌ام؟!…
سایه ای در کنارِ تاریکی ؟…
یا حصاری،
پُر از صدایِ کلاغ…
یا درختیِ به وقت تنهایی
بی ثمر
در کنارِ شیدایی؟…
شانه یِ خسته در، سطورِ زمان
ساعتی سرخ
در فشارِ کمان…
آه، فریادِ بی صدایم من
در صدایِ
غریبِ
این آهنگ …
“”از این،
غم پنهانم،
این گریه ی، ناغافل
پیداست چه خواهد کرد،
رویایِ
تو
با این دل””…
یک شب از پنجره تماشا کن
فاصله،
چقدر کوتاه ست…
قدرِ یک گام،
تا سحر
شاید!
نه؛
قدرِ یک آهِ در گلو مانده
مانده در،
لحظه هایِ بی احساس…
خانه هایِ به زیرِ آوار و
قاب هایی
جُدا
جُدا مانده…
یک شب از پنجره تماشا کن
برق و رعدِ میانِ چشمانم
بعد رو کن
تمامِ فکرت را
من فقط،
یک بهانه می خواهم
تا که پائیز را
قدم
بزنم…

#مریم_کرمی_صبا