قالب شعر: قصیده

[سید مظلوم]
:::::::::::::::::

ستایش می کنم والا ترین را
سلامی می فرستم مُرسلین را
فروغِ کهکشان‌ خورشیدِ عالم
فرستاده است رسولِ آخرین را
دوازده نور شد روشن پیاپی
نمود هموار ره، اهلِ یقین را
چراغِ هشتمین در شرقِ ایران
درخشان می نماید سرزمین را
علی موسی الرضا شاهِ خراسان
دُری خوشرنگ می باشد نگین را
جهان زیبا شد از انوار رویش
مُزیَن کرده است دنیا و دین را
برآمد ماهرویی در جَوارش
که او آباد کرد ایران زمین را
امینِ بارگاه حضرتِ دوست
مُحب بودند مردم ،این امین را
پس ازچارده قرن از هجرتِ یار
مهیا اسب و شد آماده زین را
زمانی بود سُکاندار کشور
زمان را وِل بکن بنگر زمین را
عزیمت می نمود در هر مکانی
نمایش داد عزمِ آهنین را
تمام فکر و ذکرش بود مردم
زمردم هم گرفت لوح زرین را
در اجرای عدالت سخت مُحکم
نشان میداد گُرزِ آتشین را
نتانیاهو و اربابِ پلیدش
فزون کردند براوخشم و کین را
وجودش خاربوددر چشم دشمن
همه دیدند هم آن و همین را
چنان بنمود مردم را که او بود
گرفتش مُزد فردوسِ برین را
طنین انداز گردید نامِ نیکش
مُقَدر گَشتش آن زیبا ترین را
رئیسی را شهادت شد نصیبش
لیاقت داشت او این انگبین را
سید مظلوم بود مظلوم‌تر رفت
خدا رحمت کند آن مَه جبین را
حزین شد ملتی از رفتن وی
بدیدم قدرتِ صوتِ حزین را
چراغ آخری تیرِ خلاص است
خدا روشن بکن آن واپسین را
خداوندا بحقِ هشت و چارت
ببخشای این حقیرِ کمترین را
،،،عبدالنبی اکبری،،،