قالب شعر: غزل

مه آلود

♡♡♡

دلیلی که خورشید بگرفته تب

مَه ی در مناجات دیده به شب

~

دو صد مُشتری صف کشیده جلو

زمین محو راه رفتنش از عقب

~

اگر گونه اش را بدیدی فلک

یقین بوسه ای زو بکردی طلب

~

عطارد به دنبال او پُر شتاب

مریخ روی از عشق او پُر تعب

~

پلوتون و بهرام و برجیس و تیر

تماماََ مشغول رقص و طرب

~

به تعظیم او ایستاده دنا

به سینه نهادست دستِ ادب

~

درازی یلداست گیسویِ او

ز تهران کشی می رود تا حلب

~

گر آشفته باشد اوضاع شام

ز دوریِ رویش شده در غضب

~

حسادت نمودی به او چلچراغ

به لبها فراوان بدیدی رطب

~

به تقلید او کبکِ تاراز هم

زده لاکِ خونی به رویِ دو لب

~

عجب روزگاری شده این زمان

ستاره زند بر ستاره رَکَب

~

تمام مهان چشم باشند و گوش

ببینند رخ ماه شعبان رجب

~

بنازم به ماهی که از نور او

نباشد تهی کهکشان یک وجب

~

مه آلود بینم هوا را ولی

محال است این مه نیاید سبب

•••