وطن
وطن جان و ســرای عاشقان است
چنان خاری به چشم فاسقان است
بشــدت کشـــورم در اوج قــــدرت
بتـــــازد بر ستمــــکاران بشـــــدت
وطـن گــــردیده مهد شیر مــردان
خـدا دارد نـــگاه بـــر ایــن بزرگان
وطـــن را رهبـــری ماننـد عیســی
به صهیونها بتازد همـچو موسی
وطـــن یعنــی بهشت مـا به دنیــا
اگــــر چه رهبــرش رفت از بـر ما
امــام دیگــــر ما چــون علـــی گو
مدیــــر است و مدبــــــر ، پاکخو
همـــه مـــردم مهیــــای شهــــادت
شهــــادت مـــیدهد ما را سعادت
وطـن یعنـی شرف یعنی شجاعت
نه تسلیـــم شیــاطیــن با وقـاحت
در این کشـور خدا ما را پناه است
زند بــر کاخ دشمــنهای سـرمست
خدا ما را کنــد یاری در این جنـگ
کند بـــر دشمنان او عـرصه را تنگ
مختار پشوتن « رنجور »