سایه بانم بود
سایه بانم بود
گلی خنجر بجانم زد که جانـم بود
نگار بــــی بدیل و چون روانم بود
خدا دانـــد گـــدای خانه‌اش بــودم
صـــدای او نـــوای آشیــانـم بــــود
ولـــی دیگر ندارم شـــوق ماندن را
دو چشمانش چــراغ جاودانــم بود
امیــــد زندگـــــــی و راحت این دل
به هر گرما وجود‌ش سایه‌بانم بود
عزیـــز این دل رنـجور بـــی سـامان
فقط او بــــود و مــاه آسمـانــم بود
مختار پشوتن « رنجور »