یار دیرین

یار دیرین

شدم برکنج دیواری از این غم‌ها چو زندان
مسیر زندگـــی را مـــی روم افتان و خیزان

چنان افتاده‌ام از غم که قامــت شد هلالی
رفیقان در وفا داری همه بی‌لطف و احسان

نه بارانــــی بشــویـد این غبــار خستگـــی را
نه یاری کـــو بـداند از چه دارم درد پنــهان

فراســـوی جهان خاکـــی و آن یار خوش‌نام
به چشمانم نمی افتد شدم نالان و گریان

تلاقـی با غم و در قصـه‌ی پـر غصـه‌ی خود
مـذابــی گشتــه‌ام در این مسیر آفت جان

جهان با من نمی‌سازد که دل فرمان بگیرد
چنان خارم بپای بـاد و بــی مقصـد پریشان

چه سازم من در این غوغای پر شور خلایق
همه دارند پناهی من شدم بی یار و نالان

دل رنــجور خود را مــــی سپـارم رو به اقبـال
مگــر آن یار دیریـنم کند مســرور و خنـدان

مختار پشوتن « رنجور »