خلق و خویی چون شکر
خلق و خویی چون شکر
خلق‌‌و خویت چون شکر بردل‌نشیند یار من
عشوه‌هایت دل شکن ، ای نقطهی پرگار من
با کرامت‌های به وصلت، برگدا فیضی رسان
ای نگار خوش خرام و ، غمــزه ریز عیار من
گــــر نباشی یار ما ، هر عاشق جان بر کفت
عاقبــت آتـــش زنــد بــر ریشـــه و آثار مــن
ای دل آرامــــی که داری صد قلندر در حرم
گـریه خواهـی کرد پریشان، در کنار دار من
گــــر بســـوزم در میان آتـش عشقت یقیـن
بــی تو در دنیا و اُخــری دوزخ آید جار من
قلب رنجورم چونان تاب آورد ، هجران تو
چشم آهو گـــونه هایت عاقبت اشکبار من
پشوتن « رنجور »