پای دار

1. پای دار
   – •
   مشک روزی لب گشود از بد به دنیای غدار
   گفت از نامردی بند و طناب و چوب دار
   _
   دار دیده بر سر خود بیگناهان بی شمار
   او تفاوت می گذارد بین دارا و ندار
   _
   تا که گفتند شهر دارالمومنین است شهر لار
   لرزشی افتاد در اندام‌های شهر لار
   _
   هر کسی یک بار کرده امتحان این کارزار
   من هزاران بار رفتم زیر تیغ و پای دار
   _
   من که اندر زندگی هرگز نمی گیرم قرار
   دست و پایم بسته اند تسلیم گشتم بر ملار
   _
   دیگران را می کنند بندش به گردن افتخار
   روزگار من ببین گیرم میان هشت و چار
   _
   من دهان را باز کردم تا بگویم این شعار
   از طناب دار جز بستن نمی آید به کار
   _
   بند گفتا بی بهانه من نبندم پای یار
   حنظل ار کِشتی بدان هرگز نمی چینی خیار
   _
   تو درون پر کرده ای از کینه و گرد و غبار
   من اگر بندم ولی هرگز نیم بی بند و بار
   _
   تو به روی قایق اعمال خود هستی سوار
   چون دهانت را نبستی بردنت در پای دار