کوی شهید
کوی شهید
من دلـم نالان و گــریان تا چشد بـوی شهید
خیـره بر هر سـو که شاید بیـند ابروی شهید
هــر شـب و روز از خـدای خـود تــمنا میکنم
تا رسـم روزی براهـی کـه در آن ســوی شهید
عـشـق این دلدادگــان در راه دین و انـقلاب
کی رود از این دل وجان قبلهام کوی شهید
ما اگــر خود بشکـنیم و بر هـوا پا می نهیـم
صدهزاران چون منی قربان یک موی شهید
از کجا ذهنت بر آن است؟ خادمان راه دین
سود و نفعی میبرند ای دشمن روی شهید
دشمنــی گــر می کنـی ، با نام و ایـثار یــلان
چون بدانی ذره ای از خصلت و خوی شهید
کـم دروغ و یـاوه گـو با نـام مــــردان خــــدا
هر دل رنجــور عاشـق قــطره در جوی شهید
مختار پشوتن « رنجور »