قالب شعر: قصیده

خوشا شهری که مهمانش تو باشی
خوشا آن کس که می آید به کویَت

خوشا مویی که ریزد روی شانت
خوش آن شانه که افتد گیر مویَت

خوشا چشمی که بیند روی ماهت
خوش آن ماهی که مانندست رویَت

خوشا گوشی که میدارد بحرفت
خوش آن بحثی رود در گفت گویَت

خوشا جویی روان گردد به پایت
خوش آن وقتی شود در جستجویَت

خوشا رازی که پنهان کردی ازمن
خوش آن حرفی که شد راز مگویَت

خوشا کوزه که میگیری بدوشت
خوش آن آبی که ریزد از سبویَت

خوشا خاری که در،آید به سوزن
خوش آن سوزن که میبوسد گلویَت

خوشا چوبی که گردد پای تختت
خوش آن تخته که میگردد سکویَت

خوشا عطری که میپاشی به جامه
خوش ان جامه که دارد عطر بویَت

خوشا رختی که پوشی وقت خوابت
خوشا فردی که گردد رخت شویَت

خوشا خوابی که بر زانوی یارست
خوشا یاری که نرمَش کرده خویَت

خوشا سمتی که هستی قبله گاهم
خوشا ساعت که میچرخد بسویَت

خوشم اشکی شوم بر گونه هایت
خوش آن روزی برآید آرزویت

خوشا سعیی که پایانش توباشی
منم “حاجی “که سعیم گشته کویت
،، حاج اکبری،،