قالب شعر: غزل

به نام یگانه‌ی مهرآفرین

هوا سرشارِ باران شد؛ بدونِ «تو»، دلم تنگ است
زمین، چونان گلستان شد؛ بدونِ «تو»، دلم تنگ است

از عطرِ سبزِ گل‌های شکوفا بر تنِ گلزار
فضا خوشبو چو بستان شد؛ بدونِ «تو»، دلم تنگ است

گرفته، بوی شادی‌ها، هوای باغِ زیبا را
صفا در باغ مهمان شد؛ بدونِ «تو»، دلم تنگ است

شکفته، بس شکوفه، بر سرِ هر شاخه‌ی سبز و
مصفّا دشت و دامان شد؛ بدونِ«تو»، دلم تنگ است

زِ نارنجِ محبّت شد، بهارِ دل فرح‌بخش و
مُسَکّن، بهرِ درمان شد؛ بدونِ «تو»، دلم تنگ است

طبیعت، حسّ نابی را گرفته؛ چون که سرسبزی
میانِ آن، فراوان شد؛ بدونِ «تو»، دلم تنگ است

بهار است‌و، بدونِ «تو»، دلم هم‌رنگِ فصلی زرد
سراسر برگ‌ریزان شد؛ بدونِ «تو»، دلم تنگ است

زهرا حکیمی بافقی، کتاب آوای احساس‌.
🙏اللهم عجل لولیک الفرج!🙏

* پ. ن:

چند نکته‌ی ادبی پیرامون بیت پنجم:

– «نارنجِ محبّت»: تشبیه بلیغ (تشبیه محبّت به نارنج. وجه شبه: فرح‌بخشی و مسکّن بودن _بهارنارنج مسکّن و نشاط‌‌‌آفرین است._)

ـ بهار، ایهام دارد: ۱- شکوفه‌ی درختان؛ به‌ویژه درخت نارنج‌. (بهارِ نارنج) ۲- نخستین فصل سال.
بهارِ دل: تشبیه بلیغ و نیز همانگونه که در لغت‌نامه‌ی دهخدا آمده، کنایه از شادمانی و سرور است:
بهشتی گل و ارغوان و سمن
شکفته بهار دل و جان من
شمسی (یوسف و زلیخا)