به نام یگانهپروردگار مهرآفرین
✍ مثنویای در وصف تشکیل خانواده و نیز فرزندآوری، با نیمنگاهی به قرآن و احادیث:
زن، عزیزِ قصرِ مصرِ خانهی نابِ صفاست
یاوری زیبا، میانِ بسترِ خوابِ وفاست
جوششِ مهرِ شگرفِ مادران ارزشنَماست
قیمتش خیلی زیاد است و، یقینا بیبهاست
بیسبب، هرگز نباشد، گر که قرآن هم، سرود
با زنان، باید بهخوبیِ مداوم، تا نمود
خانه با زن میشود، مرکزترین، مهدِ صفا
میشود کاشانه با زن، نابِ کانونِ وفا
چون که زن باشد به خانه، خانه عاشق میشود
عاشقی صادق؛ چو وامق، در دقایق میشود
آنقَدَر شورِ صفا، در خانه میگردد به پا
که: تپشزا میشود، کاشانه با جانلحظهها
چون که زن باشد به خانه، خانه شورشزا شود
در نهانش، موجِ احساسو، عطش، پیدا شود
محضِ نبضش، میزند دل؛ بیشتر؛ پرشورتر
پرشراره، میسراید، شعرِ رویایی و تر
چون که زن باشد به خانه، خانه پرغوغا شود
بسترِ هموارهی مهری، جهانآرا شود
بیکران، میبخشد احساسِ تپشزای جنون
سینه را پرمیکند، از نای رویای درون
با دمو، با بازدمهای نفسهای نهان
تا هماره، مینماید حسّ رویا را جوان
مرد هم، مانند زن، مهدِ صفای هر سَراست
جامِ احساسِ نفسهایش، هواخواهِ حیاست
با دم شایستهسالاری، پِیِ خانه، به جاست
با صفای مهرورزی، قلبِ کاشانه، به پاست
چون اساسِ خانه پیریزی شود، رویای مهر،
میزند چشمک، به دنیای جنونافزای مهر
چونکه زوج آید به خانه، وقتِ زیبای تبست
گاهِ همبستر شدن، با نابِ رویای شبست
مرد، میگردد سعادتمند در، گلخانهای
که: وسیع استو، در آن، زن هستو، هم، دُردانهای
شورِ شادی، میشود، در خانهای، هر دم به پا
که: اجاقی گرم دارد، با دمی، بیانتها
مهرِ فرزندآوری، مهری عمیقا، جانفزاست
بودنِ فرزند در خانه، صفای لحظههاست
گفت پیغمبر بیفزایید، بر فرزندِ ناب
تا تفاخرها کنم بر امّتِ اهل کتاب
شاهبیتِ شعرِ رویای نفس، فرزند هست
شادمهرِ شورِ دریای نفس، فرزند هست
با گلِ فرزند، باغِ خانه زیبا میشود
غنچههای مهر، در سینه، شکوفا میشود
آمد و، رفتش، تبی در خانه برپا میکند
شیطنتهایش، صفا را در نهان جا میکند
من دعاگویم: سَراتان، سو به سو، گلشن شود
چشمتان، با مهرِ فرزندی نکو، روشن شود
خانهتان، پرگردد از: موجِ صدای بچّهها
حس بگیرد جانتان از: شور و نایی، دلنوا
قلبتان پُرگردد از: جامِ صفایی، جانفزا
نابِ آرامش ببارد، بر سراپای شما
زهرا حکیمی بافقی (الف_احساس)