آب را دوست دارم؛
زيرا،
مهريه‌ی زهراست؛
و نمک را،
كه: بركت خداست؛
و زمينی كه در آن،
زندگی می‌كنم…
***
من، هر آن چيزی را،
كه نمودی است از خلقت خدا،
دوست دارم:
جوشش هر موج،
در دل دريا؛
رويش هر گل،
بر دل صحرا؛
و تمام چمن‌زاران؛
سبزه‌زاران؛
رودباران؛
جوكناران…
***
من نوازش می‌کنم از دور،
با دستان گرم احساسم،
ابرهای سپید آسمان را…
***
نگاه آبی آسمان را دوست دارم؛
وقتی:
در سحرگاهان راز،
با محبّت؛
با مهر،
اشكی از نور می‌بارد؛
و خدای را،
در باورم، فرياد می‌سازد…
***
خدا را دوست دارم؛
كه به اندازه‌ی بی‌نهايت،
به توان بی‌نهايت،
مهربان و آبی است؛
آفتابی است؛
بسيار گرمايی…
***
خدا را دوست دارم؛
زیرا،
بی‌نهایت سخاوت دارد؛
بی‌نهايت درياست…

زهرا حکیمی بافقی، کتاب راز و نیاز، اصفهان: نشر شهید فهمیده، ۱۳۹۲.

دکلمه و تنظیم: علی برهانی