قالب شعر: غزل

به نام یگانه‌ی مهرآفرین

عطرهای هدْیه‌ات، در خاطرم جا مانده اَست

بسته‌های کادویت، در قلبِ زهرا مانده اَست

می‌نویسم خاطره؛ در دفتری، از جنسِ دل

تا بفهمی، عاشقت، همواره شیدا مانده اَست

در نگاهِ نابِ تو، موجِ صفا، در اوج بود

حالتِ گیرایی‌اَش، در جان، هویدا مانده اَست

بسترِ مهرِ تو را، دنیای دل، دارد به یاد

از گُلِ تاثیرِ آن، جان، غرقِ رویا مانده اَست

گُلْ‌نمای خانه‌ی قلبم، همان مهری‌ست که

در سپهرِ باورم، همچون ثریّا مانده اَست

عشقِ تو، با جان شده؛ جانا! عجین؛ آری ببین

در سرای رازِ جان، عشقت، چه پیدا مانده اَست

خیزشی همواره دارد، شورشِ دریای عشق

آبشار از خیزشِ آن، سخت، دروا مانده اَست

سر به پایین می‌کند؛ ژرفای دل را بنگرد

آبشارانی که نامش، در بلندا مانده اَست

جوششِ قاموسِ موجِ واژگانم، پر تب‌‌ست

جان، مهیّای جنونی؛ مثلِ دریا مانده اَست

شعرِ مهرم را به پایان می‌برم؛ هر چند که

حرف‌های بیشماری، در دلم، جا مانده اَست

زهرا حکیمی بافقی (الف_احساس)